माझी संकोचकुंडले…

माझी संकोचकुंडले आता गहाण ठेवीन म्हणतो..
उरलेलं सारं आता बिनधास्त जगावं म्हणतो…

मी किना-यावर पहात बसतो..
लाटांची शर्यत न्यारी…
काही लाटा रांगत येती.. काही लाटा रांगत येती..
वाळूत उभा मी तेव्हा..
पाउल नकळत मागे घेतो…

कधी पावसाचे थेंब टपोरे..
खिडकीवर हाक मज देती….
उघडावी खिड़की तेव्हा.. उघडावी खिड़की तेव्हा.. 
तर तिथेच त्या थेंबांच्या…
नक्षितच मी रमतो…

मी सारं टिपून घेतो..
काही मनात साठवून घेतो..
मनातलं मग काहि …. मनातलं मग काहि….
जेव्हा ओठांवरती येतं…
मी नंतर बोलीनं म्हणतो..

आता…
त्या लाटांना.. उचलून मिठीत घ्यावे म्हणतो..
त्या थेंबांच्या नक्षीला… अंगावर गोंदवीन म्हणतो…
मनातलं सारं सारं.. सांगून टाकीन म्हणतो.
उरलेलं सारं आता..बिनधास्त जगावं म्हणतो..

माझी संकोचकुंडले आता गहाण ठेवीन म्हणतो..
उरलेलं सारं आता बिनधास्त जगावं म्हणतो..

                                – अतुल सरपोतदार

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s